Zmarła jedna z ostatnich blondynek Hitchcocka , legenda złotej ery Hollywood, laureatka Oscara za drugoplanową rolę w Na nabrzeżach (1954) – Eva Marie Saint. Informację o śmierci ikony potwierdzili jej najbliżsi. Aktorka odeszła z przyczyn naturalnych w swoim domu w Los Angeles. W mojej pamięci pozostanie przede wszystkim portret artystki wielkiej odwagi przejawiającej się w życiu wedle własnych zasad, oddaniu aktorstwu podyktowanemu Metodą, w końcu karierze wyzbytej skandali, ekstrawagancji i innych sensacji. Przez 65 lat Eva była żoną jedynej miłości swojego życia, producenta Jeffreya Haydena. W arcydziele kina szpiegowskiego Północ, północny zachód  (1959) sportretowała eteryczną, brawurową i zarazem kokieteryjną Eve Kendall. Rozkochała w sobie ekranowego partnera Cary’ego Granta, głównego złoczyńcę zagranego przez Jamesa Masona i w końcu stojącego za kamerą Alfreda Hitchcocka, który mało którą aktorkę darzył równą sympatią. Gdy kostiumografka Edith Head zaniemogła, mistr...

To był największy komercyjny sukces w dorobku Alfreda Hitchcocka i kwintesencja mrocznej fantazji reżysera. Ekranowe zło nigdy wcześniej nie było tak nieprzewidywalne, a przy tym kontrolowane przez reżysera grającego emocjami widzów. Kultowa scena pod prysznicem stała się źródłem traum, inspiracji, niekończących się analiz zarówno pod względem technicznym, jak i symbolicznym. Zrodziła kontrowersje i zachwyty, stworzyła kontrasty, które od tej pory rozgoszczą się w kinie grozy. W latach 50. XX wieku amerykańskim społeczeństwem wstrząsnęły doniesienia o brutalnych zbrodniach Eda Geina - zbyt blisko związanego z matką seryjnego mordercy, wykradającego ponadto ludzkie szczątki z cmentarza i wytwarzającego z nich makabryczne przedmioty codziennego użytku. Jego postać wzbudziła mroczną fascynację Roberta Blocha, która zaowocowała książką Psychoza . Zainspirowany lekturą Alfred Hitchcock stworzył kunsztowną wizję ekranowej makabry, a tym samym jeden z najlepszych dreszczowców w historii zapo...

Alfred Hitchcock odsłonił w Zawrocie głowy (1958) swą artystyczną duszę, tworząc obraz poetycki w swej estetyce, a przy tym ponadczasowy, bo traktujący o miłości, przemijalności i ludzkich obsesjach. Poszczególni bohaterowie otrzymują w nim niemal odrębną paletę barw, która wyznacza również przełomowe momenty z ich życia, niejednokrotnie zwiastując tragiczny rozwój wydarzeń. Czerwień, czyli pożądanie Jednym z dominujących na ekranie kolorów jest czerwony. Barwa intuicyjnie odnosi nas do sfery ludzkich pragnień oraz namiętności . W odcieniach czerwieni pozostaje skąpane wnętrze restauracji Ernie's, w której główny bohater Scottie (James Stewart) po raz pierwszy dostrzega eteryczną Madeleine Elster (Kim Novak) i zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Czerwień w Zawrocie głowy (źródło: Pinterest) Intensywna czerwień podkreśla tematyczne obszary Zawrotu głowy , w którym Hitchcock daje upust zarówno naturze romantyka, jak i obsesyjnego manipulatora marzącego o dominacji nad kobi...

  Wokół jedynego zaginionego obrazu mistrza suspensu krążą już legendy. Oto kilka ciekawostek na temat  Orła z gór – w sam raz na lekturę w mroźnym okresie. Orzeł z gór to drugi film Alfreda Hitchcocka. Podobnie jak jego reżyserki debiut Ogród rozkoszy była to brytyjsko-niemiecka koprodukcja realizowana w murach studia Emelka. Do zdjęć plenerowych Hitch upatrzył sobie surowe piękno alpejskich krajobrazów rozciągających się w scenerii Tyrolu, a dokładnie: doliny Ötztal. Legenda głosi, że twórca wybrał region po zachwyceniu się widokami na pocztówce widniejącej w jednym z monachijskich sklepów. Zauważalna na niej wioska otoczona stromymi szczytami i śnieżnymi zaspami miała oddać charakter opowieści oraz klimat izolacji bohaterów produkcji. Orzeł z gór Hitchcocka: historia i odbiór Obraz przedstawiał melodramatyczną historię młodej nauczycielki, która kryje się w górach przed nachalnymi amorami i mściwością właściciela sklepu. Tam znajduje prawdziwą miłość w postaci pew...

  Stage Fright (1950) Marlene Dietrich wystąpiła w jednym filmie Hitchcocka, ale ich współpraca przeszła do historii. Diwa sceny i ekranu, rzucająca na kolana wszystkich we własnym zasięgu uwodzicielskim wokalem, kocimi ruchami oraz androgenicznym wizerunkiem ponownie dowiodła w Tremie niedoścignionego portretu femme fatale . Artystka wiązała spore nadzieje z grą pod okiem mistrza suspensu. Po głośnym rozstaniu z jej mistrzem Josefem von Sternbergiem w połowie lat 30. XX wieku Dietrich działała na własną rękę i potrzebowała ugruntowanych twórców kina, aby podtrzymać blask swej żywej legendy. Przeczytaj też: Najsłynniejsze blondynki Hitchcocka Alfred Hitchcock był pełen podziwu dla jej wypracowanego wraz z sukcesem Błękitnego anioła imagu kobiety fatalnej, namiętnej, ale też drapieżnej i skrywającej ogromną siłę. Ta ostatnia prywatnie przejawiała się w antynazistowskiej postawie urodzonej w Berlinie aktorki. "Marlene była w pełni profesjonalną gwiazdą. Była także w pełni pro...

  The Pleasure Garden (źródło: brentonfilm.com) W tym roku mija dokładnie 100 lat od reżyserskiego debiutu Alfreda Hitchcocka Ogród rozkoszy   – historii konfliktowych losów niegdysiejszych przyjaciółek: anielskiej Patsy i dążącej po trupach do celu Jill, w której zdrada i dramat przeplata się z napięciem oraz humorem. Hitchcockowska mozaika Debiut Alfreda Hitchcocka stanowi doskonałe wprowadzenie do jego twórczości i dowodzi, że utożsamianie reżysera wyłącznie z kinem grozy nie oddaje wszechstronności i artyzmu jego kina. We wczesnych filmach Hitcha możemy bowiem zauważyć przewagę tonacji melodramatycznej, wątki nieszczęśliwej miłości albo rozpadu niewinnych złudzeń. Uwagę zwracają debiutujące motywy, do których mistrz suspensu będzie powracał przez resztę kariery – od mrocznych instynktów człowieka do problematyki emocjonalnego dojrzewania młodej kobiety, którą będziemy później śledzić w Starszej pani znika czy Rebece . W egzystencjalnym wymiarze Hitchcock rozpoczyna ...

Kompozytor Bernard Herrmann w hollywoodzkiej wersji Człowieka, który wiedział za dużo Alfred Hitchcock zrealizował dzieło Człowiek, który wiedział za dużo dwukrotnie, w 1934 i 1956 roku. Obie wersje – choć podobne, co do istoty ukazywanej historii – odróżnia umiejscowienie akcji, przebudowanie głównych bohaterów, a także sam styl opowieści. Seans dwóch różnych odsłon filmu okazuje się nie lada gratką dla fanów kina mistrza suspensu – w doskonały sposób ukazuje nam bowiem różnicę między brytyjskim a hollywoodzkim etapem twórczości reżysera. „Powiedzmy, że pierwsza wersja została zrobiona przez utalentowanego amatora, a druga – przez profesjonalistę”, mówił sam Hitchcock. Człowiek, który wiedział za dużo po raz pierwszy – „wersja utalentowanego amatora” Pierwotnie Alfred Hitchcock wyreżyserował Człowieka, który wiedział za dużo w 1934 roku. Określenie debiutującej wersji dzieła jako „amatorskiej” jest jednak zbyt wielkim wyrazem skromności mistrza suspensu. Pierwszy Człowiek, któ...

Realizacja tego filmu była nie lada wyzwaniem w twórczości mistrza suspensu. Sznur jest pierwszym barwnym obrazem Hitchcocka, pierwszym dziełem, który samodzielnie wyprodukował, w dodatku stanowił on niespotykany dotąd w kinie techniczny eksperyment – tworzył bowiem pozory filmu w jednym ujęciu. Opowiedziana przez Hitchcocka historia stanowi istne studium zbrodni i mordercy, odnosi się ponadto do koncepcji nietzscheańskiego nadczłowieka. Sztuka pięknego… uśmiercania Akcja Sznura (znanego również w alternatywnym tłumaczeniu jako Lina ) rozgrywa się w całości w jednym pomieszczeniu – nowojorskim mieszkaniu Brandona (w jego roli John Dall) i Phillipa (Farley Granger). Mężczyzn łączy najprawdopodobniej nieheteronormatywna relacja, na co wskazuje w (ocenzurowanym) filmie m.in. ich wspólne mieszkanie, plany na przyszłość czy informacje o wakacyjnym wyjeździe. Brandon i Phillip pozostają pod wpływem etyki Friedricha Nietzschego i jego wizji nadczłowieka, którą opacznie odczytali w wie...