Zmarła jedna z ostatnich blondynek Hitchcocka , legenda złotej ery Hollywood, laureatka Oscara za drugoplanową rolę w Na nabrzeżach (1954) – Eva Marie Saint. Informację o śmierci ikony potwierdzili jej najbliżsi. Aktorka odeszła z przyczyn naturalnych w swoim domu w Los Angeles. W mojej pamięci pozostanie przede wszystkim portret artystki wielkiej odwagi przejawiającej się w życiu wedle własnych zasad, oddaniu aktorstwu podyktowanemu Metodą, w końcu karierze wyzbytej skandali, ekstrawagancji i innych sensacji. Przez 65 lat Eva była żoną jedynej miłości swojego życia, producenta Jeffreya Haydena. W arcydziele kina szpiegowskiego Północ, północny zachód  (1959) sportretowała eteryczną, brawurową i zarazem kokieteryjną Eve Kendall. Rozkochała w sobie ekranowego partnera Cary’ego Granta, głównego złoczyńcę zagranego przez Jamesa Masona i w końcu stojącego za kamerą Alfreda Hitchcocka, który mało którą aktorkę darzył równą sympatią. Gdy kostiumografka Edith Head zaniemogła, mistr...

To był największy komercyjny sukces w dorobku Alfreda Hitchcocka i kwintesencja mrocznej fantazji reżysera. Ekranowe zło nigdy wcześniej nie było tak nieprzewidywalne, a przy tym kontrolowane przez reżysera grającego emocjami widzów. Kultowa scena pod prysznicem stała się źródłem traum, inspiracji, niekończących się analiz zarówno pod względem technicznym, jak i symbolicznym. Zrodziła kontrowersje i zachwyty, stworzyła kontrasty, które od tej pory rozgoszczą się w kinie grozy. W latach 50. XX wieku amerykańskim społeczeństwem wstrząsnęły doniesienia o brutalnych zbrodniach Eda Geina - zbyt blisko związanego z matką seryjnego mordercy, wykradającego ponadto ludzkie szczątki z cmentarza i wytwarzającego z nich makabryczne przedmioty codziennego użytku. Jego postać wzbudziła mroczną fascynację Roberta Blocha, która zaowocowała książką Psychoza . Zainspirowany lekturą Alfred Hitchcock stworzył kunsztowną wizję ekranowej makabry, a tym samym jeden z najlepszych dreszczowców w historii zapo...

Alfred Hitchcock odsłonił w Zawrocie głowy (1958) swą artystyczną duszę, tworząc obraz poetycki w swej estetyce, a przy tym ponadczasowy, bo traktujący o miłości, przemijalności i ludzkich obsesjach. Poszczególni bohaterowie otrzymują w nim niemal odrębną paletę barw, która wyznacza również przełomowe momenty z ich życia, niejednokrotnie zwiastując tragiczny rozwój wydarzeń. Czerwień, czyli pożądanie Jednym z dominujących na ekranie kolorów jest czerwony. Barwa intuicyjnie odnosi nas do sfery ludzkich pragnień oraz namiętności . W odcieniach czerwieni pozostaje skąpane wnętrze restauracji Ernie's, w której główny bohater Scottie (James Stewart) po raz pierwszy dostrzega eteryczną Madeleine Elster (Kim Novak) i zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Czerwień w Zawrocie głowy (źródło: Pinterest) Intensywna czerwień podkreśla tematyczne obszary Zawrotu głowy , w którym Hitchcock daje upust zarówno naturze romantyka, jak i obsesyjnego manipulatora marzącego o dominacji nad kobi...

  Stage Fright (1950) Marlene Dietrich wystąpiła w jednym filmie Hitchcocka, ale ich współpraca przeszła do historii. Diwa sceny i ekranu, rzucająca na kolana wszystkich we własnym zasięgu uwodzicielskim wokalem, kocimi ruchami oraz androgenicznym wizerunkiem ponownie dowiodła w Tremie niedoścignionego portretu femme fatale . Artystka wiązała spore nadzieje z grą pod okiem mistrza suspensu. Po głośnym rozstaniu z jej mistrzem Josefem von Sternbergiem w połowie lat 30. XX wieku Dietrich działała na własną rękę i potrzebowała ugruntowanych twórców kina, aby podtrzymać blask swej żywej legendy. Przeczytaj też: Najsłynniejsze blondynki Hitchcocka Alfred Hitchcock był pełen podziwu dla jej wypracowanego wraz z sukcesem Błękitnego anioła imagu kobiety fatalnej, namiętnej, ale też drapieżnej i skrywającej ogromną siłę. Ta ostatnia prywatnie przejawiała się w antynazistowskiej postawie urodzonej w Berlinie aktorki. "Marlene była w pełni profesjonalną gwiazdą. Była także w pełni pro...

Kompozytor Bernard Herrmann w hollywoodzkiej wersji Człowieka, który wiedział za dużo Alfred Hitchcock zrealizował dzieło Człowiek, który wiedział za dużo dwukrotnie, w 1934 i 1956 roku. Obie wersje – choć podobne, co do istoty ukazywanej historii – odróżnia umiejscowienie akcji, przebudowanie głównych bohaterów, a także sam styl opowieści. Seans dwóch różnych odsłon filmu okazuje się nie lada gratką dla fanów kina mistrza suspensu – w doskonały sposób ukazuje nam bowiem różnicę między brytyjskim a hollywoodzkim etapem twórczości reżysera. „Powiedzmy, że pierwsza wersja została zrobiona przez utalentowanego amatora, a druga – przez profesjonalistę”, mówił sam Hitchcock. Człowiek, który wiedział za dużo po raz pierwszy – „wersja utalentowanego amatora” Pierwotnie Alfred Hitchcock wyreżyserował Człowieka, który wiedział za dużo w 1934 roku. Określenie debiutującej wersji dzieła jako „amatorskiej” jest jednak zbyt wielkim wyrazem skromności mistrza suspensu. Pierwszy Człowiek, któ...

Realizacja tego filmu była nie lada wyzwaniem w twórczości mistrza suspensu. Sznur jest pierwszym barwnym obrazem Hitchcocka, pierwszym dziełem, który samodzielnie wyprodukował, w dodatku stanowił on niespotykany dotąd w kinie techniczny eksperyment – tworzył bowiem pozory filmu w jednym ujęciu. Opowiedziana przez Hitchcocka historia stanowi istne studium zbrodni i mordercy, odnosi się ponadto do koncepcji nietzscheańskiego nadczłowieka. Sztuka pięknego… uśmiercania Akcja Sznura (znanego również w alternatywnym tłumaczeniu jako Lina ) rozgrywa się w całości w jednym pomieszczeniu – nowojorskim mieszkaniu Brandona (w jego roli John Dall) i Phillipa (Farley Granger). Mężczyzn łączy najprawdopodobniej nieheteronormatywna relacja, na co wskazuje w (ocenzurowanym) filmie m.in. ich wspólne mieszkanie, plany na przyszłość czy informacje o wakacyjnym wyjeździe. Brandon i Phillip pozostają pod wpływem etyki Friedricha Nietzschego i jego wizji nadczłowieka, którą opacznie odczytali w wie...

  Powstałe w oparciu o opowiadanie Cornella Woolricha "Okno na podwórze" to jedno z największych arcydzieł mistrza suspensu. Porywający thriller, będący pierwszym owocem współpracy Hitchcocka z wytwórnią Paramount, podejmuje temat istoty sztuki filmowej, percepcji obrazu filmowego, ludzkiego poznania, wojeryzmu, a w końcu kształtowania się osobowości na drodze... konfliktu płci. Historia pewnego podglądacza "Okno na podwórze" przedstawia losy fotoreportera L.B. "Jeffa" Jefferiesa (w tej roli James Stewart) skazanego na wózek inwalidzki z powodu złamanej nogi. Aby urozmaicić dłużący się na urlopie zdrowotnym czas, Jeff postanawia patrzeć ukradkiem na sąsiadów mieszkających w kamienicy z naprzeciwka. Ich życie ciekawi bohatera na tyle, że wkrótce zamienia się on w podglądacza uzbrojonego z racji swojego zawodu w lornetkę i lunetę. Rear window, 1954 Jedynymi gośćmi w domu Jeffa są dwie kobiety – pielęgniarka Stella (Thelma Ritter) i wytworna narzeczona ...