15 października to symboliczna data przypominająca o codziennych wyzwaniach osób z niepełnosprawnością wzrokową, dzień pełen godności, ale też społecznej solidarności. Z okazji tegorocznych obchodów Międzynarodowego Dnia Białej Laski mój blog Blondynka Hitchcocka został partnerem obchodów uroczystości zorganizowanej przez Stowarzyszenie Osób Niewidomych i Słabowidzących "Snajperzy i Przyjaciele". Podczas wydarzenia w szczecineckim Kinie Wolność miałam zaszczyt wygłosić prelekcję zatytułowaną "Widzialność i reprezentacja. Niepełnosprawność w klasycznym kinie" . Wśród wspomnianych przeze mnie bohaterów nie zabrakło zarówno tych filmowych (Selina z obrazu W cieniu dobrego drzewa , zagrana przez Bette Davis Judith z Mrocznego zwycięstwa ), jak i z krwi i kości (Harold Lloyd, Lionel Barrymore). Przetarli oni szlak osobom z niepełnosprawnością na wielkim ekranie, zawalczyli o równoprawną pozycję i reprezentację m.in. dysfunkcji wzroku w niesprzyjających czasach naznaczon...

Zmarła jedna z ostatnich blondynek Hitchcocka , legenda złotej ery Hollywood, laureatka Oscara za drugoplanową rolę w Na nabrzeżach (1954) – Eva Marie Saint. Informację o śmierci ikony potwierdzili jej najbliżsi. Aktorka odeszła z przyczyn naturalnych w swoim domu w Los Angeles. W mojej pamięci pozostanie przede wszystkim portret artystki wielkiej odwagi przejawiającej się w życiu wedle własnych zasad, oddaniu aktorstwu podyktowanemu Metodą, w końcu karierze wyzbytej skandali, ekstrawagancji i innych sensacji. Przez 65 lat Eva była żoną jedynej miłości swojego życia, producenta Jeffreya Haydena. W arcydziele kina szpiegowskiego Północ, północny zachód  (1959) sportretowała eteryczną, brawurową i zarazem kokieteryjną Eve Kendall. Rozkochała w sobie ekranowego partnera Cary’ego Granta, głównego złoczyńcę zagranego przez Jamesa Masona i w końcu stojącego za kamerą Alfreda Hitchcocka, który mało którą aktorkę darzył równą sympatią. Gdy kostiumografka Edith Head zaniemogła, mistr...

Diwa estrady, ikona ekranu, femme fatale w życiu prywatnym, "błękitny anioł", który dowodził, że "diabeł jest kobietą", w końcu patriotka, która nie bała się przeciwstawić nazistom... Jedyna blondynka Hitchcocka , która na planie ich wspólnego filmu zarządzała mistrzem suspensu i grała według własnych zasad. Polska reżyserka o międzynarodowym uznaniu przyjrzy się biografii Marlene Dietrich. Agnieszka Holland nakręci film o Marlene Dietrich Berlinweh - Tęsknota za domem według scenariusza Ingo Raspera ma pokazać cztery przełomowe momenty z życia gwiazdy i skupić się nie tylko na zdradliwym blasku sławy, ale też trudnej relacji Dietrich z ojczyzną. Stojąca za kamerą Agnieszka Holland wyjaśnia swoją fascynację: "Marlene Dietrich była kłębkiem sprzeczności: gwiazdą glamour, a jednocześnie wybitną aktorką, piosenkarką i żołnierką; egoistyczną egocentryczką i lojalną, wielkoduszną przyjaciółką i kochanką; bojowniczką o prawa człowieka, pełną lęków i niepewności; Nie...

To był największy komercyjny sukces w dorobku Alfreda Hitchcocka i kwintesencja mrocznej fantazji reżysera. Ekranowe zło nigdy wcześniej nie było tak nieprzewidywalne, a przy tym kontrolowane przez reżysera grającego emocjami widzów. Kultowa scena pod prysznicem stała się źródłem traum, inspiracji, niekończących się analiz zarówno pod względem technicznym, jak i symbolicznym. Zrodziła kontrowersje i zachwyty, stworzyła kontrasty, które od tej pory rozgoszczą się w kinie grozy. W latach 50. XX wieku amerykańskim społeczeństwem wstrząsnęły doniesienia o brutalnych zbrodniach Eda Geina - zbyt blisko związanego z matką seryjnego mordercy, wykradającego ponadto ludzkie szczątki z cmentarza i wytwarzającego z nich makabryczne przedmioty codziennego użytku. Jego postać wzbudziła mroczną fascynację Roberta Blocha, która zaowocowała książką Psychoza . Zainspirowany lekturą Alfred Hitchcock stworzył kunsztowną wizję ekranowej makabry, a tym samym jeden z najlepszych dreszczowców w historii zapo...

Dlaczego najsłynniejsza blondynka złotej ery Hollywood nigdy nie zagrała u Alfreda Hitchcocka słynącego z obsesji względem jasnowłosych aktorek? Na przeszkodzie stanęły założenia koncepcji "chłodnej" blondynki z filmów mistrza suspensu, ale też jego... ograniczenie. Urodzona dokładnie 100 lat temu Marilyn Monroe to największa gwiazda kina, której blask wciąż oddziałuje na popkulturę. Obok Elvisa Presleya czy Myszki Mickey jest najlepiej rozpoznawalną ikoną amerykańskiej branży rozrywkowej, która, na swoje nieszczęście, wpadła w mroczne sidła sławy . Norma Jeane Mortenson, bo tak brzmiało jej prawdziwe nazwisko, u szczytu sławy walczyła z krzywdzącą etykietką "głupiutkiej blondynki". Marzyła o ambitnych rolach dramatycznych i nieustannie doskonaliła swój warsztat m.in. w murach prestiżowej Actors Studio uczącej swych podopiecznych legendarnej Metody. MM była ofiarą systemu gwiazd. Chciała być kochaną. Świat oszalał na punkcie jej wizerunku, ale nikt nie był w stanie ...

Alfred Hitchcock odsłonił w Zawrocie głowy (1958) swą artystyczną duszę, tworząc obraz poetycki w swej estetyce, a przy tym ponadczasowy, bo traktujący o miłości, przemijalności i ludzkich obsesjach. Poszczególni bohaterowie otrzymują w nim niemal odrębną paletę barw, która wyznacza również przełomowe momenty z ich życia, niejednokrotnie zwiastując tragiczny rozwój wydarzeń. Czerwień, czyli pożądanie Jednym z dominujących na ekranie kolorów jest czerwony. Barwa intuicyjnie odnosi nas do sfery ludzkich pragnień oraz namiętności . W odcieniach czerwieni pozostaje skąpane wnętrze restauracji Ernie's, w której główny bohater Scottie (James Stewart) po raz pierwszy dostrzega eteryczną Madeleine Elster (Kim Novak) i zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Czerwień w Zawrocie głowy (źródło: Pinterest) Intensywna czerwień podkreśla tematyczne obszary Zawrotu głowy , w którym Hitchcock daje upust zarówno naturze romantyka, jak i obsesyjnego manipulatora marzącego o dominacji nad kobi...