Przejdź do głównej zawartości

Hitchcock kontra Akademia

Relacje bywają trudne. Przekonał się o tym Alfred Hitchcock, który nigdy nie odebrał Oscara - najbardziej pożądanego "mężczyzny" w Hollywood - za najlepszą reżyserię. Mimo pięciu nominacji w tej kategorii pozostaje jednym z największych przegranych w historii słynnych nagród filmowych. A jak Amerykańska Akademia Filmowa uhonorowała jego współpracowników? I który film Hitchcocka jako jedyny zdobył Złotego Rycerzyka?

Alfred Hitchcock nigdy nie zdobył Oscara w kategorii najlepszego reżysera. Pięciokrotnie nominowano go do tego tytułu kolejno za dzieła "Rebeka" (1940), "Łódź ratunkowa" (1944), "Urzeczona" (1945), "Okno na podwórze" (1954) i "Psychoza" (1960).

Jedynym obrazem mistrza suspensu uhonorowanym w kategorii najlepszego filmu pozostaje "Rebeka" - jego hollywoodzki debiut i utrzymana w gotyckim klimacie adaptacja powieści Daphne du Maurier. Na gali triumfował przede wszystkim producent David O. Selznick, który sprowadził Hitchcocka do Hollywood, ale, jak pokażą kolejne lata, poskramiał autorską wizję reżysera i uwikłał się z nim w legendarny konflikt. Film zdobył ponadto statuetkę za najlepsze czarno-białe zdjęcia, których autorem był George Barnes.

David O. Selznick, Joan Fontaine, Hitch i Judith Anderson podczas 13. ceremonii wręczenia Oscarów

W filmach Hitchcocka występowała plejada gwiazd i wszechstronnie uzdolnionych artystów ekranu. Paul Newman, Ingrid Bergman czy James Stewart to laureaci Oscara dla najlepszych aktorów pierwszoplanowych, nie otrzymali jednak nagrody za współpracę z mistrzem ekranowej grozy. Również ukochana blondynka Hitchcocka Grace Kelly zdobyła Złotego Rycerzyka za występ w "Dziewczynie z prowincji" pod okiem innego reżysera, George'a Seatona. Jedyną aktorką, która otrzymała Oscara za kreację w filmie Hitcha była Joan Fontaine. W 1941 roku Akademia uhonorowała jej rolę Liny MacLaidlaw z "Podejrzenia".

Jedyna blondynka Hitcha z Oscarem, czyli Joan Fontaine

Jest jeszcze kilku twórców, którym udało się zgarnąć Nagrodę Akademii za współpracę z mistrzem suspensu. W 1946 roku statuetka za najlepszą muzykę w dramacie lub komedii powędrowała w ręce Miklosa Rozsy, autora pełnej romantyzmu i uniesień muzyki do "Urzeczonej". Podczas 28. ceremonii wręczenia Oscarów autorem najlepszych zdjęć w kolorze okazał się stały operator Hitchcocka, Robert Burks, który uwiecznił piękno Lazurowego Wybrzeża w komedii kryminalnej "Złodziej w hotelu" (1955). Z kolei w drugiej wersji "Człowieka, który wiedział za dużo" (1956) Akademia doceniła piosenkę "Que Sera, Sera" wykonaną przez Doris Day.

W hollywoodzkim "Człowieku, który wiedział za dużo" Doris Day wykonała oscarową piosenkę Que Sera, Sera

Podczas 40. edycji w 1968 roku Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej podjęła próbę odkupienia win. Hitchcockowi wręczono wówczas nagrodę specjalną im. Irvinga G. Thalberga przyznawaną "kreatywnym producentom, których dzieła odzwierciedlają niezmiennie wysoką jakość produkcji filmowej". Odbierając nagrodę, Alfie wygłosił najkrótsze podziękowania w historii Oscarów, ograniczając się do bezpretensjonalnego "dziękuję". Mistrz nie musi być wylewny. 😉

Alfred Hitchcock z Nagrodą im. Irvinga G. Thalberga podczas 40. ceremonii wręczenia Oscarów



Popularne posty z tego bloga

TOP 10: hitchcockowskie filmy

Audrey Hepburn w iście hitchcockowskim filmie Szarada łączącym kryminalną intrygę z czarnym humorem, wątkiem miłosnym i manewrami tożsamościowymi. Filmy hitchcockowskie to zwykle arcydzieła suspensu wyreżyserowane przez innych twórców, ale korespondujące z wielowymiarowym stylem Alfreda Hitchcocka . Produkcje w tym klimacie podejmują wątki psychologiczne, zbrodni, wojeryzmu, niezawinionej winy, obsesji czy ludzkiej tożsamości, a więc wszystko to, co fascynowało brytyjskiego twórcę. Nietrudno dopatrzeć się w nich ponadto motywu dominującej matki, złowieszczego kochanka albo femme fatale . Poza chwytem potęgującym napięcie filmy nawiązujące do dorobku mistrza suspensu wskazują na jego dramatyczną konwencję przeplataną romantyzmem i czarnym humorem. Poniżej prezentuję wybór 10 najciekawszych obrazów w hitchcockowskiej atmosferze. 1. Widmo ( Les Diaboliques , reż. Henri-Georges Clouzot, 1955) Ten pełen napięcia thriller psychologiczny powstał na podstawie prozy duetu Boileau-Narcejac, c...

Kalendarz Filmowy 2025 - współpraca

Już jest  - Kalendarz Filmowy na 2025 rok od wydawnictwa Codziennie Jedna Historia! Znalazły się w nim artykuły mojego autorstwa. Nie zabrakło oczywiście tekstu poświęconego życiu i twórczości mistrza suspensu w kontekście jego... ekscentrycznej natury. Zaprojektowany z najwyższą dbałością o szczegóły Kalendarz Filmowy na 2025 rok jest bogaty w filmowe ciekawostki, cytaty i felietony znawców oraz pasjonatów kina. Całość dopełniają piękne, tematyczne ilustracje Adama Kosika i Konrada Kunca. Na 300 stronach kalendarza przeczytacie również artykuły mojego autorstwa: 📽 "Ekscentryzm i groza idą w parze" o Alfredzie Hitchcocku, 📽 100 lat "Gorączki złota" Charliego Chaplina, 📽 "Kubrickowskie unde malum?" o twórczości Stanleya Kubricka i wątku pochodzenia zła naznaczającym jego kino, 📽 "Kobieta za kamerą" o Idzie Lupino. Nietuzinkowy kalendarz filmowy w twardej oprawie i z przejrzystym miejscem na notatki okaże się trafionym pomysłem na świąteczny (i...

Okno na podwórze (1954)

  Powstałe w oparciu o opowiadanie Cornella Woolricha "Okno na podwórze" to jedno z największych arcydzieł mistrza suspensu. Porywający thriller, będący pierwszym owocem współpracy Hitchcocka z wytwórnią Paramount, podejmuje temat istoty sztuki filmowej, percepcji obrazu filmowego, ludzkiego poznania, wojeryzmu, a w końcu kształtowania się osobowości na drodze... konfliktu płci. Historia pewnego podglądacza "Okno na podwórze" przedstawia losy fotoreportera L.B. "Jeffa" Jefferiesa (w tej roli James Stewart) skazanego na wózek inwalidzki z powodu złamanej nogi. Aby urozmaicić dłużący się na urlopie zdrowotnym czas, Jeff postanawia patrzeć ukradkiem na sąsiadów mieszkających w kamienicy z naprzeciwka. Ich życie ciekawi bohatera na tyle, że wkrótce zamienia się on w podglądacza uzbrojonego z racji swojego zawodu w lornetkę i lunetę. Rear window, 1954 Jedynymi gośćmi w domu Jeffa są dwie kobiety – pielęgniarka Stella (Thelma Ritter) i wytworna narzeczona ...