Przejdź do głównej zawartości

Hitchcock kontra Akademia

Relacje bywają trudne. Przekonał się o tym Alfred Hitchcock, który nigdy nie odebrał Oscara - najbardziej pożądanego "mężczyzny" w Hollywood - za najlepszą reżyserię. Mimo pięciu nominacji w tej kategorii pozostaje jednym z największych przegranych w historii słynnych nagród filmowych. A jak Amerykańska Akademia Filmowa uhonorowała jego współpracowników? I który film Hitchcocka jako jedyny zdobył Złotego Rycerzyka?

Alfred Hitchcock nigdy nie zdobył Oscara w kategorii najlepszego reżysera. Pięciokrotnie nominowano go do tego tytułu kolejno za dzieła "Rebeka" (1940), "Łódź ratunkowa" (1944), "Urzeczona" (1945), "Okno na podwórze" (1954) i "Psychoza" (1960).

Jedynym obrazem mistrza suspensu uhonorowanym w kategorii najlepszego filmu pozostaje "Rebeka" - jego hollywoodzki debiut i utrzymana w gotyckim klimacie adaptacja powieści Daphne du Maurier. Na gali triumfował przede wszystkim producent David O. Selznick, który sprowadził Hitchcocka do Hollywood, ale, jak pokażą kolejne lata, poskramiał autorską wizję reżysera i uwikłał się z nim w legendarny konflikt. Film zdobył ponadto statuetkę za najlepsze czarno-białe zdjęcia, których autorem był George Barnes.

David O. Selznick, Joan Fontaine, Hitch i Judith Anderson podczas 13. ceremonii wręczenia Oscarów

W filmach Hitchcocka występowała plejada gwiazd i wszechstronnie uzdolnionych artystów ekranu. Paul Newman, Ingrid Bergman czy James Stewart to laureaci Oscara dla najlepszych aktorów pierwszoplanowych, nie otrzymali jednak nagrody za współpracę z mistrzem ekranowej grozy. Również ukochana blondynka Hitchcocka Grace Kelly zdobyła Złotego Rycerzyka za występ w "Dziewczynie z prowincji" pod okiem innego reżysera, George'a Seatona. Jedyną aktorką, która otrzymała Oscara za kreację w filmie Hitcha była Joan Fontaine. W 1941 roku Akademia uhonorowała jej rolę Liny MacLaidlaw z "Podejrzenia".

Jedyna blondynka Hitcha z Oscarem, czyli Joan Fontaine

Jest jeszcze kilku twórców, którym udało się zgarnąć Nagrodę Akademii za współpracę z mistrzem suspensu. W 1946 roku statuetka za najlepszą muzykę w dramacie lub komedii powędrowała w ręce Miklosa Rozsy, autora pełnej romantyzmu i uniesień muzyki do "Urzeczonej". Podczas 28. ceremonii wręczenia Oscarów autorem najlepszych zdjęć w kolorze okazał się stały operator Hitchcocka, Robert Burks, który uwiecznił piękno Lazurowego Wybrzeża w komedii kryminalnej "Złodziej w hotelu" (1955). Z kolei w drugiej wersji "Człowieka, który wiedział za dużo" (1956) Akademia doceniła piosenkę "Que Sera, Sera" wykonaną przez Doris Day.

W hollywoodzkim "Człowieku, który wiedział za dużo" Doris Day wykonała oscarową piosenkę Que Sera, Sera

Podczas 40. edycji w 1968 roku Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej podjęła próbę odkupienia win. Hitchcockowi wręczono wówczas nagrodę specjalną im. Irvinga G. Thalberga przyznawaną "kreatywnym producentom, których dzieła odzwierciedlają niezmiennie wysoką jakość produkcji filmowej". Odbierając nagrodę, Alfie wygłosił najkrótsze podziękowania w historii Oscarów, ograniczając się do bezpretensjonalnego "dziękuję". Mistrz nie musi być wylewny. 😉

Alfred Hitchcock z Nagrodą im. Irvinga G. Thalberga podczas 40. ceremonii wręczenia Oscarów



Popularne posty z tego bloga

TOP 10: hitchcockowskie filmy

Audrey Hepburn w iście hitchcockowskim filmie Szarada łączącym kryminalną intrygę z czarnym humorem, wątkiem miłosnym i manewrami tożsamościowymi. Filmy hitchcockowskie to zwykle arcydzieła suspensu wyreżyserowane przez innych twórców, ale korespondujące z wielowymiarowym stylem Alfreda Hitchcocka . Produkcje w tym klimacie podejmują wątki psychologiczne, zbrodni, wojeryzmu, niezawinionej winy, obsesji czy ludzkiej tożsamości, a więc wszystko to, co fascynowało brytyjskiego twórcę. Nietrudno dopatrzeć się w nich ponadto motywu dominującej matki, złowieszczego kochanka albo femme fatale . Poza chwytem potęgującym napięcie filmy nawiązujące do dorobku mistrza suspensu wskazują na jego dramatyczną konwencję przeplataną romantyzmem i czarnym humorem. Poniżej prezentuję wybór 10 najciekawszych obrazów w hitchcockowskiej atmosferze. 1. Widmo ( Les Diaboliques , reż. Henri-Georges Clouzot, 1955) Ten pełen napięcia thriller psychologiczny powstał na podstawie prozy duetu Boileau-Narcejac, c...

Zawrót głowy (1958)

Vertigo (źródło: imdb.com) Zawrót głowy to dzieło, które Brytyjski Instytut Filmowy okrzyknął najwybitniejszym filmem wszech czasów. Oparty na powieści duetu pisarskiego Boileau-Narcejac wybitny obraz Alfreda Hitchcocka do dziś budzi zachwyt dzięki perfekcyjnej stronie wizualnej, doskonałemu napięciu, niezapomnianym emocjom i warstwie symbolicznej, udowadniającej niezaprzeczalny artyzm twórcy. Fabuła Vertigo Głównym bohaterem filmu Zawrót głowy jest John „Scottie” Ferguson (James Stewart), cierpiący na akrofobię były detektyw. Na prośbę znajomego z dawnych lat, Gavina Elstera (Tom Helmore), Scottie powraca do zawodu, aby śledzić jego żonę. Madeleine Elster (Kim Novak) zachowuje się dość podejrzanie, wydaje się odrealniona i opętana przez ducha zmarłej babki Carlotty. W czasie prowadzonego śledztwa Scottie ulega urokowi kobiety i zakochuje się w niej – równie szybko ją traci. Madeleine popełnia samobójstwo, rzucając się ze szczytu kościelnej wieży. Od tej pory w każdej napotkane...

Kobiety w filmach Hitchcocka

Eva Marie Saint - Północ, północny zachód Blondynki Hitchcocka to bohaterki pełne sprzeczności. Z jednej strony twórcy zarzuca się nadmierne skupienie na brutalności wobec kobiet (prywatnie wykraczającej poza plany filmowe z powodu obsesyjnych praktyk reżysera), a z drugiej - jego heroiny potrafią przełamywać patriarchalne ramy, wyręczają partnerów i sprzeciwiają się systemowi. Tym, co konstytuowało hitchcockowską blondynkę, nie były wyłącznie jasne włosy. Królowe lodu, czyli "chłodne" aktorki Hitchcocka hipnotyzowały eteryczną urodą, ale pod maską niedostępności skrywały pasję, cięty humor, inteligencję, odwagę i fascynującą osobowość. Ich figura w dziełach mistrza suspensu pozostaje niejednoznaczna, a niektórych teoretyków filmu prowadzi do analiz na gruncie feminizmu. Mizoginista czy piewca kinowego feminizmu? Prawdą jest, że bohaterki Hitchcocka zwykle pozostają w centrum przemocy . Mierzą się z napaścią seksualną ("Szantaż") czy makabrycznymi zbrodniami (zaszty...