Złodziej w hotelu (1955)

To Catch a Thief - Grace Kelly & Cary Grant (Pinterest)

Złodziej w hotelu został nakręcony w promieniach słońca Lazurowego Wybrzeża i stanowi dość lekką pozycję w twórczości Alfreda Hitchcocka. Obraz uhonorowano Oscarem w kategorii najlepszych zdjęć, a statuetka powędrowała w ręce najwybitniejszego operatora mistrza suspensu – Roberta Burksa. Film z Grace Kelly i Carym Grantem w rolach głównych nie jest zaledwie luźną i przyjemną historią, a jego interpretacje obracają się wokół problemu tożsamości, a także analiz feministycznych.

François Truffaut: „Czym był ten film dla pana?”

Alfred Hitchcock: „Bardzo lekką historią”.

Zbrodnia i romans na Lazurowym Wybrzeżu

Akcja Złodzieja w hotelu opiera się na podstawowym motywie twórczości Alfreda Hitchcocka, czyli niesłusznym oskarżeniu niewinnej jednostki o dokonanie zbrodni, której nie popełniła. Aby oczyścić własne imię z zarzutów, bohater musi odnaleźć prawdziwego złoczyńcę. Protagonistą tej historii jest John Robie o pseudonimie „Kot” (w tej roli Cary Grant) – były złodziej aktualnie próbujący wieść spokojne życie na Lazurowym Wybrzeżu.

Kiedy na południu Francji dochodzi do ponownych kradzieży klejnotów, a dokonująca rabunków osoba posługuje się identyczną metodą, co niegdyś Robie, podejrzenia policji szybko padają na niego. John domyśla się, że ma naśladowcę. Postanawia na własną rękę odszukać nowego „Kota”, a tym samym dowieść własnej niewinności. Niespodziewanie w śledztwie zaczyna mu towarzyszyć piękna arystokratka imieniem Frances (Grace Kelly), zafascynowana relacją z domniemanym przestępcą...

Złodziej w hotelu (źródło: Pinterest)

Styl Złodzieja w hotelu

Złodziej w hotelu to zdecydowanie lżejsza produkcja w filmografii mistrza suspensu. Nie odnajdziemy tu bogatej symboliki czy wyszukanych sensów, ale cała historia kryminalna została poprowadzona w sposób precyzyjny, nie brak w niej ani zaskakujących zwrotów akcji, ani świetnych dialogów i scen humorystycznych. Przepiękne zdjęcia przedstawiające urok Lazurowego Wybrzeża wykonał operator Robert Burks, którego pracę zasłużenie wyróżniono statuetką Oscara.

Scenariusz Johna Michaela Hayesa został oparty na podstawie powieści Davida F. Dodge’a pod tym samym tytułem. Film został utrzymany w tonacji komediowej i romantycznej, dominującej nad kryminalną intrygą napędzającą całą akcję. Można powiedzieć, że po dwóch wcześniejszych produkcjach z 1954 roku – M jak morderstwo i Okno na podwórze – Hitchcock „otwiera” swój obraz, wyprowadzając akcję z osaczających bohaterów pomieszczeń, a przenosząc ją w zachwycające krajobrazy południowej Francji.

Rytm Złodzieja w hotelu wyznaczają stałe ucieczki i pościgi, którym wtórują ujęcia na otwartych, wodnych przestrzeniach, wybrzeżach, klifach czy w pokaźnych rozmiarów rezydencjach. Wiele scen rozgrywa się na wysokościach, w tym na dachach, które przemierza tytułowy złodziej po zrabowaniu klejnotów. Symbolika wodna i wysokości odgrywają w obrazie rolę dwuznaczną – z jednej strony okazują się schronieniem i drogą ucieczki dla głównego bohatera (John skrywa się w mroku na dachu lub zbiega policji przy wykorzystaniu łodzi), a z drugiej: potrafią stanowić zagrożenie dla życia filmowych postaci (śmierć pana Foussarda).

Frances Stevens – „Kobieta potrzebująca dziwnych podniet”

Złodziej w hotelu nie jest filmem zupełnie skupionym na warstwie komediowej. Być może najciekawszym aspektem obrazu Hitchcocka okazuje się figura postaci kobiecej, wpasowująca się w liczne wątki feministyczne jego kina. Frances Stevens to z pozoru niedostępna i zimna młoda dama, pod której powłoką kipi prawdziwy wulkan. Nie bez znaczenia pozostaje w tym kontekście obsadzenie w jej roli Grace Kelly, największej muzy mistrza suspensu, będącego pod urokiem jej „skrytego seksapilu”.

Złodziej w hotelu: Grace Kelly (źródło: Pinterest)

Frances Stevens, „kobieta potrzebująca dziwnych podniet” jak wyraża się o niej John Robie, to bohaterka, która wie, czego chce i nie zamierza tego ukrywać. Jej postawa jest niemal hedonistyczna. Cechują ją temperament, zgryźliwość oraz inteligencja. To ona uwodzi Johna i zabiega o jego względy, zapraszając mężczyznę na plażę, przejażdżkę czy piknik. Pociąga ją myśl o romansie ze złodziejem klejnotów, wybiera ryzyko i mocne doznania.

Zobacz też: Najsłynniejsze blondynki Hitchcocka

Zmysłowa Grace Kelly i magnetyczny Cary Grant tworzą na ekranie prawdziwie gorący duet, którego pożądanie wprost emanuje z ekranu. Do najpopularniejszej sceny z ich udziałem należy z pewnością ujęcie zbliżających się ku sobie twarzy aktorów, stale przerywane wybuchem fajerwerków za oknem. To niezwykle sugestywna scena, pełna dusznego klimatu erotycznego napięcia. To potwierdza, że Alfred Hitchcock nie był zaledwie mistrzem suspensu, ale też... mistrzem scen miłosnych.

Złodziej w hotelu Hitchcocka (źródło: Pinterest)

Danielle

Frances stanowi pewną opozycję dla drugiej kobiety zabiegającej o uwagę „Kota” – nieco młodszej Danielle Foussard (w jej roli Brigitte Auber). Danielle również jest pewna siebie, odważna i wprost szaleje za Johnem, jednak jej bohaterka uosabia zagrożenie dla mężczyzny. W przeciwieństwie do Frances nie kontroluje swej zazdrości, cechują ją egoizm i chytrość. To w końcu ona okazuje się też prawdziwym „Kotem”, naśladowcą Johna i złodziejem klejnotów sprawnie biegającym po dachach. Tym samym obok Frances Stevens postać Danielle wzmaga interpretację filmu w duchu feministycznym, dzięki wyjątkowej aktywności kobiet na ekranie.

John „Kot” Robie

Postać Johna Robie realizuje typowy schemat konstrukcji bohatera z thrillerów szpiegowskich Alfreda Hitchcocka. „Kot” to w rzeczy samej pewny siebie, skłonny do ryzyka i silny mężczyzna. W obecności kobiet te cechy ulegają jednak wyraźnemu zatarciu. Śledząc relację Johna z Frances z łatwością można zauważyć, że to ona wielokrotnie przejmuje inicjatywę.

Złodziej w hotelu: Cary Grant (źródło: fanpop.com)

W przeciwieństwie do innych historii mistrza suspensu o niesłusznie posądzonym bohaterze protagonista Cary’ego Granta został dodatkowo naznaczony mroczną przeszłością, od której nie potrafi się uwolnić. Kryminalna przeszłość Johna z łatwością skłania otoczenie do podejrzewania go o ponowne przestępstwa. Alfred Hitchcock w Złodzieju w hotelu po raz kolejny tworzy więc ironiczny komentarz wobec systemu sprawiedliwości – kierującego się pozorami, a przez to nieudolnego. Mamy tu w końcu obraz ludzkich uprzedzeń i krzywdzących stereotypów, których ofiarą pada „Kot”.

Literatura:

K. Loska, Hitchcock – autor wśród gatunków, Rabid, Kraków 2002.

H. Scott, F. Truffaut, A. Hitchcock, Hitchcock/Truffaut, tłum. T. Lubelski, Świat Literacki, Izabelin 2005.