Stage Fright (1950) Marlene Dietrich wystąpiła w jednym filmie Hitchcocka, ale ich współpraca przeszła do historii. Diwa sceny i ekranu, rzucająca na kolana wszystkich we własnym zasięgu uwodzicielskim wokalem, kocimi ruchami oraz androgenicznym wizerunkiem ponownie dowiodła w Tremie niedoścignionego portretu femme fatale . Artystka wiązała spore nadzieje z grą pod okiem mistrza suspensu. Po głośnym rozstaniu z jej mistrzem Josefem von Sternbergiem w połowie lat 30. XX wieku Dietrich działała na własną rękę i potrzebowała ugruntowanych twórców kina, aby podtrzymać blask swej żywej legendy. Przeczytaj też: Najsłynniejsze blondynki Hitchcocka Alfred Hitchcock był pełen podziwu dla jej wypracowanego wraz z sukcesem Błękitnego anioła imagu kobiety fatalnej, namiętnej, ale też drapieżnej i skrywającej ogromną siłę. Ta ostatnia prywatnie przejawiała się w antynazistowskiej postawie urodzonej w Berlinie aktorki. "Marlene była w pełni profesjonalną gwiazdą. Była także w pełni pro...

  The Pleasure Garden (źródło: brentonfilm.com) W tym roku mija dokładnie 100 lat od reżyserskiego debiutu Alfreda Hitchcocka Ogród rozkoszy   – historii konfliktowych losów niegdysiejszych przyjaciółek: anielskiej Patsy i dążącej po trupach do celu Jill, w której zdrada i dramat przeplata się z napięciem oraz humorem. Hitchcockowska mozaika Debiut Alfreda Hitchcocka stanowi doskonałe wprowadzenie do jego twórczości i dowodzi, że utożsamianie reżysera wyłącznie z kinem grozy nie oddaje wszechstronności i artyzmu jego kina. We wczesnych filmach Hitcha możemy bowiem zauważyć przewagę tonacji melodramatycznej, wątki nieszczęśliwej miłości albo rozpadu niewinnych złudzeń. Uwagę zwracają debiutujące motywy, do których mistrz suspensu będzie powracał przez resztę kariery – od mrocznych instynktów człowieka do problematyki emocjonalnego dojrzewania młodej kobiety, którą będziemy później śledzić w Starszej pani znika czy Rebece . W egzystencjalnym wymiarze Hitchcock rozpoczyna ...

Kompozytor Bernard Herrmann w hollywoodzkiej wersji Człowieka, który wiedział za dużo Alfred Hitchcock zrealizował dzieło Człowiek, który wiedział za dużo dwukrotnie, w 1934 i 1956 roku. Obie wersje – choć podobne, co do istoty ukazywanej historii – odróżnia umiejscowienie akcji, przebudowanie głównych bohaterów, a także sam styl opowieści. Seans dwóch różnych odsłon filmu okazuje się nie lada gratką dla fanów kina mistrza suspensu – w doskonały sposób ukazuje nam bowiem różnicę między brytyjskim a hollywoodzkim etapem twórczości reżysera. „Powiedzmy, że pierwsza wersja została zrobiona przez utalentowanego amatora, a druga – przez profesjonalistę”, mówił sam Hitchcock. Człowiek, który wiedział za dużo po raz pierwszy – „wersja utalentowanego amatora” Pierwotnie Alfred Hitchcock wyreżyserował Człowieka, który wiedział za dużo w 1934 roku. Określenie debiutującej wersji dzieła jako „amatorskiej” jest jednak zbyt wielkim wyrazem skromności mistrza suspensu. Pierwszy Człowiek, któ...

Realizacja tego filmu była nie lada wyzwaniem w twórczości mistrza suspensu. Sznur jest pierwszym barwnym obrazem Hitchcocka, pierwszym dziełem, który samodzielnie wyprodukował, w dodatku stanowił on niespotykany dotąd w kinie techniczny eksperyment – tworzył bowiem pozory filmu w jednym ujęciu. Opowiedziana przez Hitchcocka historia stanowi istne studium zbrodni i mordercy, odnosi się ponadto do koncepcji nietzscheańskiego nadczłowieka. Sztuka pięknego… uśmiercania Akcja Sznura (znanego również w alternatywnym tłumaczeniu jako Lina ) rozgrywa się w całości w jednym pomieszczeniu – nowojorskim mieszkaniu Brandona (w jego roli John Dall) i Phillipa (Farley Granger). Mężczyzn łączy najprawdopodobniej nieheteronormatywna relacja, na co wskazuje w (ocenzurowanym) filmie m.in. ich wspólne mieszkanie, plany na przyszłość czy informacje o wakacyjnym wyjeździe. Brandon i Phillip pozostają pod wpływem etyki Friedricha Nietzschego i jego wizji nadczłowieka, którą opacznie odczytali w wie...

  „Nieznajomi z pociągu” to wybitne dzieło Alfreda Hitchcocka, które zapowiada najlepszy okres jego twórczości – lata 50. XX wieku, kiedy to światło dzienne ujrzały „Oknona podwórze” , „Zawrót głowy” czy „Północ, północny zachód” . W „Nieznajomych z pociągu” mistrz suspensu ponownie dokonuje istnej anatomii zbrodni, igrając przy tym z publicznością. Jednocześnie wyraża ludzką skłonność do zła, która w połączeniu z chaotycznym układem świata może zbudzić najmroczniejsze instynkty. Morderstwo za morderstwo „Nieznajomi z pociągu” to intrygująca opowieść o przypadkowości zdarzeń w świecie, a także mrocznych żądzach człowieka. Zawiązanie akcji tej historii stanowi spotkanie dwóch nieznanych mężczyzn w czasie podróży pociągiem. Popularnego tenisistę Guya Hainesa zaczepia niejaki Bruno Anthony, który nie kryje zainteresowania życiem osobistym sportowca. Anthony wie zadziwiająco dużo o Hainesie – o jego problemach przy rozwodzie z żoną oraz obecnym, wziętym na języki związku z córką w...

  Powstałe w oparciu o opowiadanie Cornella Woolricha "Okno na podwórze" to jedno z największych arcydzieł mistrza suspensu. Porywający thriller, będący pierwszym owocem współpracy Hitchcocka z wytwórnią Paramount, podejmuje temat istoty sztuki filmowej, percepcji obrazu filmowego, ludzkiego poznania, wojeryzmu, a w końcu kształtowania się osobowości na drodze... konfliktu płci. Historia pewnego podglądacza "Okno na podwórze" przedstawia losy fotoreportera L.B. "Jeffa" Jefferiesa (w tej roli James Stewart) skazanego na wózek inwalidzki z powodu złamanej nogi. Aby urozmaicić dłużący się na urlopie zdrowotnym czas, Jeff postanawia patrzeć ukradkiem na sąsiadów mieszkających w kamienicy z naprzeciwka. Ich życie ciekawi bohatera na tyle, że wkrótce zamienia się on w podglądacza uzbrojonego z racji swojego zawodu w lornetkę i lunetę. Rear window, 1954 Jedynymi gośćmi w domu Jeffa są dwie kobiety – pielęgniarka Stella (Thelma Ritter) i wytworna narzeczona ...