Kompozytor Bernard Herrmann w hollywoodzkiej wersji Człowieka, który wiedział za dużo Alfred Hitchcock zrealizował dzieło Człowiek, który wiedział za dużo dwukrotnie, w 1934 i 1956 roku. Obie wersje – choć podobne, co do istoty ukazywanej historii – odróżnia umiejscowienie akcji, przebudowanie głównych bohaterów, a także sam styl opowieści. Seans dwóch różnych odsłon filmu okazuje się nie lada gratką dla fanów kina mistrza suspensu – w doskonały sposób ukazuje nam bowiem różnicę między brytyjskim a hollywoodzkim etapem twórczości reżysera. „Powiedzmy, że pierwsza wersja została zrobiona przez utalentowanego amatora, a druga – przez profesjonalistę”, mówił sam Hitchcock. Człowiek, który wiedział za dużo po raz pierwszy – „wersja utalentowanego amatora” Pierwotnie Alfred Hitchcock wyreżyserował Człowieka, który wiedział za dużo w 1934 roku. Określenie debiutującej wersji dzieła jako „amatorskiej” jest jednak zbyt wielkim wyrazem skromności mistrza suspensu. Pierwszy Człowiek, któ...

Realizacja tego filmu była nie lada wyzwaniem w twórczości mistrza suspensu. Sznur jest pierwszym barwnym obrazem Hitchcocka, pierwszym dziełem, który samodzielnie wyprodukował, w dodatku stanowił on niespotykany dotąd w kinie techniczny eksperyment – tworzył bowiem pozory filmu w jednym ujęciu. Opowiedziana przez Hitchcocka historia stanowi istne studium zbrodni i mordercy, odnosi się ponadto do koncepcji nietzscheańskiego nadczłowieka. Sztuka pięknego… uśmiercania Akcja Sznura (znanego również w alternatywnym tłumaczeniu jako Lina ) rozgrywa się w całości w jednym pomieszczeniu – nowojorskim mieszkaniu Brandona (w jego roli John Dall) i Phillipa (Farley Granger). Mężczyzn łączy najprawdopodobniej nieheteronormatywna relacja, na co wskazuje w (ocenzurowanym) filmie m.in. ich wspólne mieszkanie, plany na przyszłość czy informacje o wakacyjnym wyjeździe. Brandon i Phillip pozostają pod wpływem etyki Friedricha Nietzschego i jego wizji nadczłowieka, którą opacznie odczytali w wie...

  „Nieznajomi z pociągu” to wybitne dzieło Alfreda Hitchcocka, które zapowiada najlepszy okres jego twórczości – lata 50. XX wieku, kiedy to światło dzienne ujrzały „Oknona podwórze” , „Zawrót głowy” czy „Północ, północny zachód” . W „Nieznajomych z pociągu” mistrz suspensu ponownie dokonuje istnej anatomii zbrodni, igrając przy tym z publicznością. Jednocześnie wyraża ludzką skłonność do zła, która w połączeniu z chaotycznym układem świata może zbudzić najmroczniejsze instynkty. Morderstwo za morderstwo „Nieznajomi z pociągu” to intrygująca opowieść o przypadkowości zdarzeń w świecie, a także mrocznych żądzach człowieka. Zawiązanie akcji tej historii stanowi spotkanie dwóch nieznanych mężczyzn w czasie podróży pociągiem. Popularnego tenisistę Guya Hainesa zaczepia niejaki Bruno Anthony, który nie kryje zainteresowania życiem osobistym sportowca. Anthony wie zadziwiająco dużo o Hainesie – o jego problemach przy rozwodzie z żoną oraz obecnym, wziętym na języki związku z córką w...

  Powstałe w oparciu o opowiadanie Cornella Woolricha "Okno na podwórze" to jedno z największych arcydzieł mistrza suspensu. Porywający thriller, będący pierwszym owocem współpracy Hitchcocka z wytwórnią Paramount, podejmuje temat istoty sztuki filmowej, percepcji obrazu filmowego, ludzkiego poznania, wojeryzmu, a w końcu kształtowania się osobowości na drodze... konfliktu płci. Historia pewnego podglądacza "Okno na podwórze" przedstawia losy fotoreportera L.B. "Jeffa" Jefferiesa (w tej roli James Stewart) skazanego na wózek inwalidzki z powodu złamanej nogi. Aby urozmaicić dłużący się na urlopie zdrowotnym czas, Jeff postanawia patrzeć ukradkiem na sąsiadów mieszkających w kamienicy z naprzeciwka. Ich życie ciekawi bohatera na tyle, że wkrótce zamienia się on w podglądacza uzbrojonego z racji swojego zawodu w lornetkę i lunetę. Rear window, 1954 Jedynymi gośćmi w domu Jeffa są dwie kobiety – pielęgniarka Stella (Thelma Ritter) i wytworna narzeczona ...

  Dramat wojenny „Łódź ratunkowa” to wnikliwe studium psychologiczne jednostki w sytuacji kryzysu. Umiejscowienie historii na tle dramatycznych wydarzeń II wojny światowej wzmaga propagandową i moralizującą warstwę filmu, którego opacznie zrozumiane przez ówczesną krytykę przesłanie opiera się na idei zjednoczenia wśród aliantów, bez której walka z wrogiem nazizmu byłaby skazana na niepowodzenie. „Mikrokosmos wojny” „Łódź ratunkowa” to jeden z ciekawszych pod względem realizatorskim obrazów mistrza suspensu. Alfred Hitchcock – podobnie jak w przypadku dzieł „Sznur”, „Okno na podwórze” czy „M jak morderstwo” – ograniczył tu perspektywę narracji do jednej przestrzeni, jednak w przeciwieństwie do wspomnianych filmów nie jest nią klaustrofobiczna powierzchnia mieszkania, a tytułowa szalupa dryfująca na wzburzonym morzu. Taki pomysł zawsze wiąże się dla filmowców z niemałym wyzwaniem, stwarza bowiem trudności w rozwiązaniach technicznych i wymaga niebywałej kreatywności, której Hit...